Eigen foto
Eigen foto
  • Publicatie 30-08-2021

Koos Nederhoed: "Het waren bijzondere Spelen"

Videoscheidsrechter Koos Nederhoed begeleidde veertien wedstrijden in Tokio. Hij maakte mooie dingen mee, maar moest zich ook conformeren aan de strenge regels ter plaatse.

We spraken na terugkomst uit Tokio met de 58-jarige videoscheidsrechter uit IJlst. Hij vertelt over hoe het was in Tokio met alle maatregelen, welke wedstrijd de meeste indruk op hem maakte én hoe fijn het is weer een bal gehakt voorgeschoteld te krijgen.

Hoe gaat het?
“Goed. Ik heb geen corona, geen jetlag. Ik loop nog rond in de kleding die we hebben gekregen. Ik ben wel blij dat ik weer thuis ben. De eerste dag heb ik sperziebonen, aardappelen en een lekkere gehaktbal gegeten. Daar kan ik wel uren naar staren onderhand.”

Ik begrijp dat je andere dingen hebt gegeten daar?
 “Wij konden ’s ochtends in het hotel ontbijten, maar we konden daar niet lunchen of avonodeten. Van de FIVB hadden we wat extra geld gekregen om eventueel te bestellen. We konden ook in de sporthal eten ’s middags en ’s avonds, maar dat was eigenlijk elke keer hetzelfde. Rijst, of spaghetti, of noedels met een sausje. Niet het voedsel waarvan je denkt, daar zit variatie in.”

Hoe waren de maatregelen ter plaatse?
 “Ik mocht me prima in mijn kamer bewegen, zonder mondkapje, maar dat zegt al genoeg. We waren strak aan regels gebonden. We mochten van het hotel lopen naar de sporthal. Dat is ongeveer tien minuten. Dat was wel fijn. Voor de rest mochten we eigenlijk helemaal niks. We hadden op onze telefoon een gps-systeem, waarbij je gevolgd werd als je andere dingen deed. Tegenover het hotel zat het tennisstadion. Ik zat tv te kijken, Djokovic speelde 200 meter verderop, maar daar mocht ik dus niet heen.Ik vind het zelf altijd bij een multisportevenement het mooiste dat je andere sporten kunt gaan kijken, dat je mensen ontmoet en met elkaar vreugde en verdriet deelt. Dat was nu niet het geval.”

Bij hoeveel wedstrijden ben je VAR geweest?
“Ik ben tot en met de kwartfinales VAR geweest, veertien wedstrijden. Ik had zelf het idee dat ik nog wel een halve finale of een finale zou krijgen, maar ik hoorde later dat de mensen die in Rimini waren bij de Volleyball Nations League die wedstrijden moesten doen. Ik hoorde dat via-via. De FIVB wilde zeker zijn van het niveau door de mensen die in Rimini waren aan te wijzen voor de halve finales en finales. Voor zover je zeker kunt zijn natuurlijk.

Als men voor die tijd had gezegd: oké Koos, tot en met de kwartfinales ben je aangewezen en daarna op basis van afspraken zul je niet meer ingezet worden in de halve finales of de finales, dan had ik gezegd: jammer. Als dat de afspraak is moet ik maar conformeren. Nu hoorde ik het vlak van tevoren, dat was jammer.”

Welke wedstrijd springt er voor jou uit?
“Zuid-Korea tegen Turkije in de kwartfinales bij de vrouwen, omdat het heel verrassend was dat Zuid-Korea in vijf sets won. De enorme emotie die ik zag bij Korea, maar ook vooral de emotie en verslagenheid die ik bij Turkije zag, dat vond ik bijzonder. Dat vreugde en verdriet zo dichtbij elkaar liggen, het was heel indrukwekkend. De Turkse bondscoach Giovanni Guidetti zat heel verslagen op de bank. Hij haalde zijn schouders op naar mij en ik gaf hem een knipoog.

Wij moesten namelijk na elke wedstrijd naar beneden lopen om het wedstrijdformulier te tekenen. Dan loop je het veld op, sta je bij de tellerstafel. Je staat heel dicht bij de mensen, dan proef je de emotie in het positieve en het negatieve. Dat maakt sport natuurlijk ook heel mooi, dat je daar deel van uitmaakt.”

Welk moment waarin je als VAR moest oordelen blijft je het meest bij?
 “Er was een hele tricky situatie met een antenne-bal. De scheidsrechter vroeg zelf de challenge aan. Het gebeurde voor zijn neus. Wat gebeurt er als er iets vlak voor je neus gebeurt als scheidsrechter, dan trek je je hoofd naar achter als reactie. Hij besloot toen zelf te varren, om te kijken wat de beslissing is. Mijn oordeel was dat ik geen beslissing kon nemen over of het nou een blokkerende of een aanvallende fout was. Dat heb ik vanaf verschillende kanten belicht en ik heb de scheidsrechter aangegeven dat niet te zien was wie de fout maakt, dus ik adviseer je om een replay te doen.

Maar hij besliste dat het een blokkerende fout was. Na die tijd heb ik de observator gevraagd wat hij van die beslissing vond. Hij zei: ‘hoe jij het in beeld bracht was het overduidelijk dat er geen beslissing kon worden genomen’. De scheidsrechter heeft eigenlijk zijn verantwoordelijkheid genomen, wat op zich niet goed was. Dat was wel opvallend, want ik maak eigenlijk nooit mee dat een scheidsrechter mij overrulet.”

Met welk gevoel kijk je terug op de Olympische Spelen?
 “Ik ging er al met een bepaald verwachtingspatroon heen. Ik heb tegen mezelf gezegd: ik zit op de Olympische Spelen en heel veel mensen zitten daar niet. Als je van daaruit dingen doet, dan is alles leuk. Mijn zoon had me een berichtje gestuurd dat ik een bepaalde app moest downloaden, dan kon ik ook Nederlandse tv zien. Ik kon alle Nederlandse zenders ontvangen, dus ik heb heel veel mooie sport ook gezien op tv. De bedoeling is wel dat als je ernaartoe gaat dat je dingen gaat bekijken. Dat je deelt dat mensen medailles winnen en dat je deelt in de vreugde. Dat kon natuurlijk niet. Je kon geen kant op. Dat was wel minder leuk. Aan de andere kant zit je wel op de Olympische Spelen. Dus geniet maar de dingen als je in de hal bent en van de kleine momenten, die dan wel heel leuk zijn. Dat heb ik zeker gedaan.

Al ben ik wel blij dat ik na drieënhalve week wel weer thuis ben. Om bij wijze van spreken wel de lekkere gehaktbal weer te kunnen eten. Je ontmoet veel leuke collega’s waar je goede gesprekken mee hebt. Ik kijk er weer uit naar een volgend evenement.”

Wat ga je nu doen?
 “Ik ben nog scheidsrechter in de Eredivisie in Nederland. Ik ga in principe aan mijn laatste jaar beginnen. Ik wilde eigenlijk eerder stoppen, maar door corona is het toch allemaal wat anders geworden. En ik vind dat als ik stop met fluiten ik dat het liefst voor een volle Sneker sporthal mag doen, dat dat mijn laatste wedstrijd is. Dat je met een fijn gevoel afscheid kunt nemen als scheidsrechter en doorgaat als degene naast de zijlijn. Ik doe ook de Masterclass onder andere met een paar mensen. Ik vind het leuk om jeugdige mensen te begeleiden en te kijken of wij ze naar de Eredivisie kunnen begeleiden.”

Zelf een carrière als scheidsrechter?
Ben je scheidsrechter en is ook jouw droom om, net als Koos, ooit op de Olympische Spelen actief te zijn als scheidsrechter of VAR?

De Nevobo heeft alle mogelijkheden om je op te leiden tot official. Daarnaast zijn er voor jonge enthousiaste talenten die de start met een mooie scheidsrechtercarrière al hebben gemaakt veel middelen om door te stomen naar de top. Met het Jeugdplan Arbitrage worden jeugdige regioscheidsrechters intensief begeleid om binnen korte tijd de stap naar het nationale niveau te maken. Eenmaal nationaal official kun je met de Masterclass Arbitrage, onder begeleiding van onze internationale scheidsrechters, waaronder Koos, heel veel kennis op doen om zo op te klimmen naar de hoogste nationale niveau. En wie weet ook internationaal niveau.