Wilhelm de Ruiter (85) blijft graag leren en bezoekt nog ieder jaar het Nationaal Volleybalcongres
Toen Wilhelm de Ruiter in 1949 voor het eerst kennismaakte met volleybal, kon hij niet vermoeden dat hij ruim 75 jaar later nog altijd actief zou zijn als trainer. Toch staat de 85-jarige trainer ook dit jaar weer op het Nationaal Volleybalcongres. Daarmee is hij niet alleen (tot nu toe) de oudste bezoeker van het congres, maar ook de oudste volleybaltrainer van Nederland met een geldige trainerslicentie.
Voor Wilhelm is blijven leren vanzelfsprekend. Niet omdat hij denkt alles nog te moeten ontdekken, maar juist omdat volleybal continu in beweging blijft. “Je bent nooit te oud om te leren”, vertelt hij. “Als ik op een congres of clinic één of twee nieuwe dingen hoor waar ik mee verder kan, dan is dat al mooi meegenomen.”
De eerste stappen als trainer
Zijn volleybalverhaal begon bij een gymnastiekvereniging die een volleybalafdeling startte. Daar maakte hij als jonge jongen kennis met de sport die uiteindelijk een groot deel van zijn leven zou bepalen. Tot aan zijn diensttijd bleef hij actief binnen die vereniging. In 1959 ging Wilhelm in opleiding bij de marechaussee, waar hij onder meer werd ingedeeld bij het volleybalteam.
Een paar jaar later volgde een belangrijke stap in zijn trainersloopbaan. In 1961 werd hij overgeplaatst naar Tolkamer voor de pascontrole op de Rijn. Daar werd hij benaderd door de plaatselijke volleybalvereniging Rhoda met de vraag of hij trainingen wilde verzorgen. Dat bleek het begin van een jarenlang trainerschap. “Ik vond het geven van trainingen meteen ontzettend leuk”, vertelt Wilhelm. “Vanaf dat moment ben ik eigenlijk overal waar ik werkte ook trainingen gaan geven.”
Zijn passie voor het trainersvak groeide snel. In 1968 volgde hij in Zwolle de cursus spelleider en in 1971 behaalde hij in Apeldoorn de opleiding die toen nog ‘Candidaat Oefenmeester’ heette. Sindsdien bleef hij zichzelf ontwikkelen als trainer en coach.
Zijn bijdrage aan de volleybalwereld
Wat hem na al die jaren nog altijd motiveert? De speelsters. “Ik vind het ontzettend leuk om jonge volleybalsters beter te maken. Wat mij steeds weer blij maakt, is dat speelsters het waarderen dat ik hen train en coach.” Door de jaren heen beleefde Wilhelm veel bijzondere momenten binnen het volleybal. Eén van de hoogtepunten was een periode met een damesteam uit Eefde, waarmee hij vier keer achter elkaar kampioen werd en promoveerde van de tweede klasse naar de derde divisie.
Ook buiten het veld leverde hij jarenlang een bijdrage aan de sport. Wilhelm schreef maar liefst 25 jaargangen met trainingsoefeningen die niet alleen in Nederland werden gebruikt, maar later ook vertaald werden naar het Duits en Tsjechisch. Daarnaast schreef hij honderden oefeningen en tientallen artikelen over volleybal, communicatie en teamontwikkeling. Sommige artikelen werden zelfs gepubliceerd door de FIVB.
Waarom nog steeds naar het Volleybalcongres?
Ondanks al die ervaring blijft Wilhelm nieuwsgierig naar nieuwe ontwikkelingen binnen de sport. Door de jaren heen zag hij het volleybal enorm veranderen. Van tactische ontwikkelingen tot technische innovaties: hij maakte het allemaal van dichtbij mee. Een voorbeeld dat hem nog altijd bijstaat is de eerste pipe-aanval die hij zag tijdens een internationaal toernooi in Apeldoorn in de jaren tachtig. “Dat was toen iets totaal nieuws. Nu kun je je bijna niet meer voorstellen dat die aanval ooit niet bestond.”
Juist daarom blijft hij het belangrijk vinden om naar het Nationaal Volleybalcongres te gaan. Niet alleen om workshops te volgen, maar ook om andere trainers te ontmoeten en ervaringen uit te wisselen. “De ontmoeting met collega-trainers is misschien nog wel belangrijker dan de kennis zelf. Je hoort hoe hun seizoen is verlopen, waar ze tegenaan lopen en hoe zij bepaalde dingen aanpakken.”
Dat betekent niet dat hij alles zomaar overneemt. Nieuwe inzichten moeten volgens hem wel passen bij de spelersgroep waarmee hij werkt. “Ik kijk altijd eerst of iets toepasbaar is voor mijn team en of ik er zelf achter sta.” Ook dit jaar kijkt Wilhelm weer uit naar de workshops. Het kiezen blijft lastig, vertelt hij lachend, omdat vrijwel alle onderwerpen hem interesseren. Dat hij per ongeluk twee keer dezelfde workshop koos bij zijn inschrijving, noemt hij zelf “dom dom”, al werd dat gelukkig nog opgelost.
Nog altijd met plezier langs de lijn
Toch draait het voor hem uiteindelijk nog steeds om hetzelfde als vroeger: aandacht voor speelsters. “Een trainer moet aanvoelen waar spelers behoefte aan hebben. Techniek is een middel, geen doel.” Daarbij draait het volgens Wilhelm niet alleen om volleybalinhoud, maar juist ook om persoonlijk contact. “Voor een training even een sociaal rondje maken vind ik belangrijk. Weten hoe iemand in zijn of haar vel zit. Acceptatie, respect en vertrouwen zijn daarin voor mij de belangrijkste pijlers.” Hoe lang blijft Wilhelm dit nog doen, vraag je jezelf misschien af. “Volleybal geeft mij nog steeds veel voldoening. En zolang verenigingen blij zijn dat ik een team mag trainen, blijf ik het met plezier doen.”
Heb jij ook een mooi of inspirerend verhaal uit de volleybalwereld dat gedeeld moet worden? Laat het ons weten via communicatie@nevobo.nl. Misschien delen we jouw verhaal binnenkort op onze kanalen.
