'Een sport met mensen die blijven leren, blijft groeien'
Bij het Volleybalcongres op Papendal, waar ruim 200 kaderleden van volleybalverenigingen bijeenkwamen, kreeg mijn optimisme weer een boost. Het was een dag met diverse sprekers en workshops die in het teken stond van kennis delen, inspiratie opdoen en elkaar ontmoeten.
Op papier klinkt dat als een vertrouwd congresprogramma. In de praktijk was het veel meer dan dat.
Samen bouwden we aan de vereniging van morgen. Samen bouwden we aan het volleybal van de toekomst.
In gesprekken, tijdens de workshops, in de wandelgangen en bij de koffie viel mij een open en leergierige houding op. Veelal vrijwilligers met volleybalhart die meer dan bereid waren om hun ervaringen te delen. Die luisterden naar de inbreng van de ander om daar hun voordeel mee te doen. En die durfden te reflecteren op het functioneren van hun eigen club.
Die houding brengt onze sport verder. Want vooruitgang begint niet bij het hebben van alle antwoorden, maar juist bij het stellen van vragen. Bij het realiseren dat je zelf niet de wijsheid in pacht hebt. Bij de bereidheid om je kwetsbaar op te stellen, te luisteren, te experimenteren en te blijven ontwikkelen.
Het was prachtig om zoveel leergierigheid te zien. Meer dan 200 kaderleden die een zaterdag vrijmaken om zichzelf te ontwikkelen. Die vragen stellen, nieuwe ideeën verkennen en kritisch naar hun eigen vereniging durven kijken en openstaan voor andere perspectieven. Het laat zien dat we als sport altijd vooruit willen, dat we voortdurend zoeken naar hoe het morgen nog beter kan.
Dat is geen vanzelfsprekendheid. Het vraagt tijd, energie en soms ook lef om bestaande overtuigingen en/of werkwijzen ter discussie te stellen of zelfs ter zijde te schuiven. Dat we durven te verkennen dat iets dat tig jaar goed gewerkt gewerkt heeft, voor een volgende generatie volleyballers wellicht niet meer passend is.
Die grondhouding zegt veel over de toekomst van onze sport.
Toen ik bij het Volleybalcongres op Papendal rondkeek, zag ik die mensen niet alleen bezig zijn met de uitdagingen van vandaag, maar vooral investeren in de mogelijkheden van morgen. En juist dat stemt mij optimistisch. Want een sport met mensen die blijven leren, blijft groeien. De toekomst van het volleybal is daarmee in goede handen. Dat werd bij het Volleybalcongres maar weer eens bevestigd.
