Splinter en Lisa willen dove en slechthorende volleyballers uit heel Nederland samenbrengen
Voor veel volleyballers is een vereniging meer dan alleen een plek om te sporten. Het is ook een plek om elkaar te ontmoeten, samen successen te vieren en onderdeel te zijn van een team. Voor dove en slechthorende volleyballers is dat sociale aspect niet altijd vanzelfsprekend. Hoewel velen met plezier actief zijn binnen reguliere verenigingen, lopen zij regelmatig tegen uitdagingen aan in de communicatie. Juist daarom namen Lisa Hinderks en Splinter van Schagen het initiatief om dove en slechthorende volleyballers uit heel Nederland samen te brengen.
Wat begon als een idee binnen een vriendengroep groeide in korte tijd uit tot een initiatief dat inmiddels meerdere teams met elkaar verbindt. Eerder waren er ook competities voor dove en slechthorende volleyballers, maar die zijn door het ontstaan van COVID uit elkaar gevallen. Onlangs vond een eerste pilottoernooi plaats, waarbij vijf teams elkaar ontmoetten op het volleybalveld. Voor de initiatiefnemers was dat vooral een bevestiging van iets wat zij al langer voelden: de behoefte aan een plek waar dove en slechthorende volleyballers elkaar kunnen ontmoeten, samen kunnen sporten en kunnen communiceren in hun eigen taal.
Volleyballen in je eigen taal
Zowel Lisa als Splinter zijn al jarenlang actief binnen het volleybal. Lisa speelt al geruime tijd bij een reguliere volleybalvereniging en geniet daar nog altijd van. Tegelijkertijd merkt zij dat er een verschil is tussen meedoen op het veld en volledig onderdeel zijn van het sociale leven binnen een team. “Bij een reguliere vereniging voel ik me soms toch, ondanks dat iedereen z’n best doet, sociaal een beetje buitengesloten”, vertelt Lisa. “Ik mis informatie, gesprekken gaan snel en communiceren in gebarentaal is daar vaak niet mogelijk. Daardoor heb je soms het gevoel dat je niet alles meekrijgt.”
Dat gevoel herkennen veel dove en slechthorende sporters. Tijdens trainingen en wedstrijden draait het niet alleen om de sport zelf, maar ook om contact met teamgenoten. Voor dove sporters vraagt dat vaak om voortdurende aanpassing aan een omgeving die is ingericht op horende mensen. “Het mooie van sporten met andere dove en slechthorende volleyballers is dat je je niet hoeft aan te passen”, vertelt Splinter. “Je communiceert in dezelfde taal, begrijpt elkaar direct en deelt vaak ook dezelfde ervaringen. Dat maakt een groot verschil.”
Van vriendenteam naar groeiend initiatief
Het initiatief ontstond ongeveer twee jaar geleden in Utrecht. Wat begon als een vriendenteam groeide al snel uit tot een initiatief waar steeds meer dove en slechthorende volleyballers zich bij aansloten. De belangstelling voor de trainingen liet zien dat er behoefte is aan een laagdrempelige plek om te volleyballen. “De drempel om mee te doen aan een horende club kan hoog zijn, omdat het spannend is hoe communicatie loopt. De drempel bij onze trainingen is lager, de voertaal is NGT en de niveaus zijn wisselend dus iedereen is welkom”, vertelt Lisa. Hoewel de Nederlandse Gebarentaal tijdens de trainingen de voertaal is, is het geen vereiste om deze taal al te beheersen. Ook dove en slechthorende sporters die (nog) geen gebarentaal gebruiken, zijn welkom. Samen wordt gezocht naar een manier waarop iedereen kan meedoen.
Via bestaande contacten binnen de dovengemeenschap kwamen Lisa en Splinter vervolgens in contact met andere teams en spelers uit verschillende delen van Nederland. Hoewel veel dove en slechthorende volleyballers actief zijn binnen reguliere competities, is er nog lang niet altijd zichtbaar aanbod om ook met andere dove en slechthorende volleyballers te spelen. “Er zijn waarschijnlijk veel meer mensen die graag mee zouden doen”, zegt Splinter. “Maar zolang er geen zichtbaar aanbod is, weten mensen elkaar vaak niet te vinden. We hopen dat meer bekendheid ervoor zorgt dat die groep verder groeit.”
Waarom juist volleybal?
Volgens de initiatiefnemers leent volleybal zich goed voor dove en slechthorende sporters. De sport is overzichtelijk, sterk gericht op samenwerking en biedt veel momenten waarop spelers onderling kunnen communiceren. “Bij volleybal kijk je elkaar voortdurend aan”, legt Splinter uit. “Je maakt contact, overlegt en hebt tussen rally’s door steeds korte momenten waarop je met elkaar kunt communiceren. Dat maakt het toegankelijk.”
Daarnaast speelt ook het sociale karakter van de sport een belangrijke rol. Binnen de groep zijn grote verschillen in niveau. Sommige deelnemers hebben jarenlang competitie gespeeld, terwijl anderen vooral voor de gezelligheid aansluiten. “Niet iedereen heeft hetzelfde niveau”, vertelt Lisa. “Maar dat maakt eigenlijk niet uit. Natuurlijk willen mensen graag winnen, maar het belangrijkste is dat iedereen mee kan doen en zich welkom voelt, ongeacht het niveau of ervaring.”
Een dag waarop alles samenkwam
Tijdens het pilottoernooi kwamen vijf teams uit verschillende delen van het land samen. Voor veel deelnemers was het een bijzondere ervaring om andere dove en slechthorende volleyballers te ontmoeten. Een van de momenten die Lisa en Splinter het meest is bijgebleven, was de deelname van een 13-jarig meisje. Haar moeder reageerde na afloop enthousiast op het initiatief en vertelde hoe waardevol het was dat haar dochter andere dove leeftijdsgenoten had ontmoet. “Het meisje straalde de hele dag”, vertelt Splinter. “Dat soort reacties laten zien waarom dit belangrijk is en daar doe je het eigenlijk voor.”
Ook de deelname van dove Oekraïense vluchtelingen maakte indruk. Zij vormden voor het een eigen team en namen deel aan het toernooi. Hoewel deelnemers verschillende achtergronden hebben, bleek sport opnieuw een verbindende factor. “Je merkt dat mensen elkaar begrijpen, ook als ze elkaar nog nooit eerder hebben ontmoet”, zegt Splinter. “Dat gevoel van herkenning is heel bijzonder.”
Kijken naar de toekomst
Voor Lisa en Splinter stopt het initiatief niet bij één toernooi. Hun ambitie is om vaker ontmoetingsmomenten te organiseren voor dove en slechthorende volleyballers. Hoe dat er precies uit gaat zien, moet de komende periode verder worden verkend. De wens is om structureel meerdere momenten per jaar te organiseren waarop teams elkaar kunnen ontmoeten en wedstrijden kunnen spelen. “Het belangrijkste is dat we blijven bouwen”, zegt Splinter. “We willen dat dove en slechthorende volleyballers elkaar makkelijker kunnen vinden. Uiteindelijk gaat het niet alleen om volleybal, maar ook om het gevoel dat je ergens thuishoort.” Met het eerste pilottoernooi is daarvoor een belangrijke stap gezet. Lisa en Splinter slaan daarin de handen ineen met de Nevobo en Ongehoord Sportief om het initiatief verder onder de aandacht te brengen en meer dove en slechthorende volleyballers te bereiken. Zo hopen zij dat het aanbod de komende jaren verder kan groeien.
Interesse?
Ben jij doof of slechthorend en wil je meer weten over de trainingen of toekomstige toernooien? Of wil je op de hoogte blijven van nieuwe ontwikkelingen rondom dit initiatief? Neem dan contact op via volleybal@kndsb.nl.
Jouw verhaal ook delen?
Heeft jouw vereniging een bijzondere aanpak, een mooi initiatief of een goed idee waar andere clubs iets aan kunnen hebben? Of ken jij iemand die zich op een bijzondere manier inzet voor de vereniging? We horen graag welke verhalen uit de volleybalwereld we niet mogen missen. Vul het formulier hieronder in en vertel ons welk verhaal volgens jou gedeeld moet worden.
